โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

 สถานการณ์ปัญหางานควบคุมโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ  1.  มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของหน่วยกามโรคจังหวัด ไปอยู่ในระบบบริหารจัดการของโรงพยาบาลจังหวัด จึงมีข้อจำกัดในการดำเนินงานควบคุมป้องกันโรคครบทุกกิจกรรมได้ 2. ขาดข้อมูลรายงานกามโรคและไม่สามารถวิเคราะห์สถานการณ์แนวโน้มของโรคในภาพรวมของเขตได้ 3.  ระบบฐานข้อมูลผู้ป่วยกามโรคมีความแตกต่างกันในระบบรายงานระหว่าง  รง.506 และ รง.ก1, ก2  จึงไม่มีฐานข้อมูลที่ชัดเจนและถูกต้องในการนำมาวิเคราะห์ 4. กลุ่มเป้าหมายเสี่ยงโดยเฉพาะกลุ่มขายบริการทางเพศ  มีการเปลี่ยนรูปแบบขายบริการเป็นแบบแอบแฝงมากขึ้น  ยากต่อการเข้าถึงและการควบคุมโรค 5. มีการแพร่ระบาดของกามโรคโดยเฉพาะโรคหนองในในกลุ่มเยาวชนที่มีอายุน้อยต่ำกว่า  18  ปี  ซึ่งบ่งบอกถึงวัยรุ่นมีเพศสัมพันธ์เร็วขึ้น  โดยไม่มีการป้องกัน 6.  อัตราการใช้ถุงยางอนามัยในนักเรียนชายระดับ ม.5  ในการมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก  เฉลี่ยทั้งเขต  เท่ากับร้อยละ  49.37  (ปี 2548)  ซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ระดับประเทศที่ไม่ต่ำกว่าร้อยละ  90  แสดงถึงการมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรกของวัยรุ่นยังขาดการตระหนักในการป้องกัน

ตัวชี้วัดงานควบคุมป้องกันกามโรค ปี 2551

 จำนวนของสถานบริการสาธารณสุขที่มีคลินิกเฉพาะที่สามารถดำเนินการตามมาตรฐานของแนวทางการควบคุมโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ของกรมควบคุมโรคอย่างน้อย 3  คลินิคใน 3 จังหวัดจาก 8 จังหวัด

แนวทางการดำเนินงาน  ในปี  2551

1.  อบรมสำรวจแหล่งแพร่แนวใหม่ ( หญิงบริการเป็นตัวกำหนดงบประมาณดำเนินงานคลินิก)

2.  อบรม Counseling STI ให้กับเจ้าหน้าที่รับผิดชอบงานโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของ สสจ.รพศ/ รพท. ของจังหวัดในพื้นที่รับผิดชอบ สคร. 7 จังหวัดอุบลราชธานี

3.สนับสนุนให้จังหวัดจัดตั้งคลินิกกามโรคที่ได้มาตรฐานอย่างน้อย  1  คลินิกต่อ 1 จังหวัด            

4.นิเทศติดตาม และสนับสนุนเพื่อส่งเสริมให้เกิดคลินิกกามโรค และดำเนินงานคลินิกได้มาตรฐานตามกรมควบคุมโรค 

6.  ประเมินมาตรฐานการดำเนินงานคลินิกกามโร

7.  ส่งเสริมสนับสนุนการรณรงค์ประชาสัมพันธ์ป้องกันกามโรคในช่วงเทศกาลวันวาเลนไทน์