|
เขียนโดย Administrator
|
|
เสาร์, 26 มกราคม 2008 |
|
สถาณการณ์โรคเรื้อน
สถานการณ์โรคเรื้อน ปี 2550จากการดำเนินงานควบคุมโรคเรื้อนของพื้นที่ในเขตรับผิดชอบของสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 จังหวัดอุบลราชธานี ในปี 2550 พบว่า ในภาพรวมของเขต มีอัตราความชุกของโรค(Prevalence rate: PR) เท่ากับ 0.18/10000 ประชากร โดยมีจำนวนผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ยังอยู่ในทะเบียนรักษา ณ 31 ธ.ค.2550 ทั้งในและนอกพื้นที่จำนวน 130 ราย จำแนกเป็นผู้ป่วยประเภทเชื้อมาก 111 ราย ผู้ป่วยเชื้อน้อยจำนวน 19 ราย โดยทุกจังหวัดและทุกอำเภอในเขต มีอัตราชุกต่ำกว่า 1/10000 ประชากรจังหวัดที่มีอัตราชุกสูงสุดในเขต คือ จังหวัดศรีสะเกษ มีอัตราชุกเท่ากับ 0.32/10000 ประชากร ในระดับอำเภอพบว่า อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี มีอัตราชุกสูงสุด( 0.96) รองลงมาคืออำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์ (0.84)จากจำนวนอำเภอทั้งหมด 118 อำเภอ พบว่า มี 61 อำเภอที่ไม่มีผู้ป่วยโรคเรื้อนในทะเบียน อำเภอที่มีอัตราชุกระหว่าง 0.01- 0.5 มี 45 อำเภอ และอีก 10 อำเภอ มีอัตราชุกเท่ากับ 0.6-0.80/10000 ประชากรในปี 2550 (1 ม.ค.-31 ธ.ค.50) มีการค้นพบผู้ป่วยรายใหม่จำนวน 54 ราย คิดเป็นอัตราการตรวจพบผู้ป่วยใหม่(Detection rate: DR) 0.74/ 100000 ประชากร จำแนกเป็นผู้ป่วยประเภทเชื้อมาก 37 ราย (68.5%) ผู้ป่วยประเภทเชื้อน้อย 17 ราย (31.5%) จังหวัดที่มีการตรวจพบผู้ป่วยใหม่มากที่สุดคือ จังหวัดศรีสะเกษ (16 ราย) อำเภอที่พบผู้ป่วยใหม่มากที่สุดได้แก่อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ (9 ราย)ในปี 2550 พบว่า สัดส่วนความพิการที่สามารถมองเห็นได้ในผู้ป่วยใหม่(ความพิการระดับ 2) เท่ากับ 9.25% (5 ใน 54 ราย) โดยจังหวัดที่มีสัดส่วนความพิการสูงสุด คือ จังหวัดมุกดาหาร 50 % (1 ใน 2 ราย) ซึ่ง แสดงถึงการค้นพบผู้ป่วยที่ค่อนข้างล่าช้าสำหรับสัดส่วนผู้ป่วยใหม่ที่เป็นเด็ก มี 1.85% (1 ใน 54 ราย) พบที่อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี แม้ว่าสถานการณ์ในภาพรวมพบว่า ทุกพื้นที่ในเขตรับผิดชอบ จะมีอัตราชุกไม่เกิน 1/10000 ประชากรซึ่งถือว่าไม่เป็นปัญหาทางสาธารณสุขแล้วก็ตาม แต่ยังมีการค้นพบผู้ป่วยใหม่มากกว่า 50 รายผู้ป่วยใหม่ที่เป็นเด็ก ซึ่งถือว่าเป็นพื้นที่ที่ยังมีการระบาดสูง และพบผู้ป่วยใหม่ที่มีความพิการระดับ 2 ซึ่งแสดงถึงการค้นพบผู้ป่วยที่ค่อนข้างล่าช้า และเป็นผู้ป่วยที่ตกค้างในชุมชน
ดังนั้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการดำเนินงานควบคุมโรคเรื้อน การดำเนินกิจกรรมให้ได้ตามมาตรฐานงานควบคุมโรคเรื้อน จึงเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็น โดยเฉพาะการค้นหาผู้ป่วยโรคเรื้อนรายใหม่ ทั้งในรูปของกิจกรรมเชิงรุก และเชิงรับ โดยเน้นในพื้นที่ที่ยังมีการค้นพบผู้ป่วยรายใหม่ย้อนหลัง 5 ปี
ปี 2550 พบว่า สัดส่วนความพิการที่สามารถมองเห็นได้ในผู้ป่วยใหม่(ความพิการระดับ 2) 9.25% (5ใน54 ราย) โดยจังหวัดที่มีสัดส่วนความพิการสูงสุดคือจังหวัด มุกดาหารเท่ากับ 50% (ผู้ป่วยใหม่ 2ราย พิการ 1 ราย) รองลงมาได้แก่ จังหวัดสกลนครและอุบลราชธานี แสดงถึงการค้นพบผู้ป่วยล่าช้า
สำหรับสัดส่วนผู้ป่วยใหม่ที่เป็นเด็ก(อายุต่ำกว่า 15 ปี) มี 1.85 % (1 ใน 54 ราย) พบใน อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี
ตัวชี้วัดงานควบคุมโรคเรื้อนปี 2551
ร้อยละความพิการระดับ 2 ในผู้ป่วยโรคเรื้อนรายใหม่ น้อยกว่าเท่ากับ 9%
|
|
แก้ไขล่าสุดเมื่อ ( ศุกร์, 14 มีนาคม 2008 )
|
